Tel. 040 - 230 69 20

The Passion

2 april 2018

We zaten met het gezin naar the Passion op televisie te kijken en het viel onze kinderen op dat Wendy en ik het hele verhaal al kenden en ook stukken van de teksten van Jezus, Petrus en Pontius Pilatus kenden. Dat was voor ons natuurlijk helemaal niet bijzonder omdat wij allebei Rooms katholiek zijn opgevoed. Wendy’s moeder zong in het kerkkoor en mijn vader was lector (voor de onwetenden even googelen). Zelf was ik mijn lagere schooltijd samen met een vriendje ook nog misdienaar. Grootste voordeel daarvan was dat we onder schooltijd naar rouw- en trouwdiensten konden. Met een beetje geluk kregen we een paar kwartjes, die we naderhand konden omzetten in snoep of Panini voetbalplaatjes.  Om trouwens misverstanden te voorkomen, Wendy en ik kennen elkaar niet van de kerksoos maar gewoon van de kroeg.

Ik kan wel stellen dat ik in mijn jeugd behoorlijk wat uurtjes op de kerkbank heb doorgebracht. Vond ik dat vervelend? Niet echt. De heilige mis was wekelijks hetzelfde en de zang en orgelmuziek waren niet om over naar huis te schrijven, maar je had wat tijd voor jezelf om weg te dromen. Daarbij luisterde je in die dagen nog gewoon naar je vader en moeder. Het meest interessant was de preek. Hierin beschreef de priester een hedendaags probleem of vraagstuk en hij probeerde dit te beantwoorden met een leerstuk uit de bijbel. De ene week lukte dit beter dan de andere week maar ik vond het prettig om aan het denken te worden gezet over morele kwesties. Vanaf een zekere leeftijd besprak ik deze kwesties naderhand ook met mijn vader. Dit heeft op mij zeker een vormend effect gehad. De verhalen van de barmhartige Samaritaan en de overspelige vrouw en het beginsel van de naastenliefde draag ik al mijn hele leven met me mee. Niks mis mee.

Hoewel ik al lang niet meer in de kerk kom, maak ik nog steeds gebruik van de Joods-christelijke waarden in mijn werk en leven. Mijn favoriete leer is de leer van Benedictus en de Benedictijner monniken. In de tegenwoordige tijd heel goed beschreven door Anselm Grun en Wil Derkse. Zij geven een hele praktische leidraad hoe je met de genoemde waarden omgaat met de vraagstukken van alledag in werk en privé. Zo nu en dan een verhaaltje voor het slapen gaan en ik kan er weer tegenaan.

Onze kinderen komen alleen nog maar in de kerk wanneer we op vakantie een kathedraal bezoeken. Voor hen zijn de Joods-christelijke waarden geen vanzelfsprekendheid. Toch zullen zij ook opgroeien met het nodige morele besef. Ik merk al dat de lagere school een groot gedeelte van de taak van de kerk van vroeger heeft overgenomen. Waar wij vroeger alleen maar moesten leren rekenen en schrijven, krijgen onze kinderen veel meer les in samen spelen en samen leven. En anders hebben we in ieder geval elk jaar The Passion.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blog

Onze directeur Niels maakt je graag deelgenoot van zijn ervaringen met de zorg.

Uitgelicht

Nieuws, events, zorginnovaties, zorgprogramma’s en meer.

Contact

Heb je een vraag of verzoek voor informatie, publicaties of logo’s?