Tel. 040 - 230 69 20

Het Landelijk SchakelPunt

31 augustus 2017

In de zorg zijn er een heleboel zaken die we graag allemaal willen verbeteren of veranderen, maar die op de een of andere manier toch niet zo goed lukken. We willen bijvoorbeeld in de ketenzorg al tijden de samenwerking tussen de huisartsen en de specialisten en ziekenhuizen verbeteren, maar dat lukt nog nergens echt goed. Ook staan de beleidsdocumenten vol over het gebruik van apps en andere ict hulpmiddelen door de patiënt om meer aan zelfzorg te doen, maar tot op heden lukt dat maar mondjesmaat. Natuurlijk kunnen verstandige mensen allerhande valide redenen aanvoeren waarom het zo moeilijk is, maar het feit blijft dat zaken die ons als maatschappij verder kunnen brengen, niet gemakkelijk te realiseren zijn.

Het meest schrijnende voorbeeld daarvan vind ik persoonlijk het Landelijk SchakelPunt (LSP). Het LSP zorgt voor snelle en betrouwbare elektronische uitwisseling van medische gegevens. Zorgverleners, zoals een huisarts of apotheek, kunnen hun computersysteem aansluiten op het beveiligde netwerk van het LSP. Als de patiënt daarvoor toestemming heeft gegeven, dan geeft de huisarts en/of apotheek door aan het LSP dat er gegevens over de patiënt beschikbaar zijn. Andere zorgverleners kunnen dan, als het nodig is voor de behandeling, de actuele medische gegevens opvragen. Zo beschikken zorgverleners snel over de juiste informatie en kunnen ze de juiste zorg geven. Ook ’s avonds en in het weekend.

Dat lijkt verrekte handig te zijn als je echt wat mankeert. Stel ik word ziek in het weekend en ik meld me bij de spoedpost, dan kan de dienstdoende arts in mijn dossier lezen wat ik allemaal aan lichamelijke merkwaardigheden en afwijkingen heb zodat hij of zij daar rekening mee kan houden bij de behandeling. De arts zou anders zo maar een allergie of intolerantie over het hoofd kunnen zien met alle ongelukken van dien.

Gemiddeld genomen is ongeveer 90% van de zorgverleners aangesloten op het LSP en heeft ongeveer 60% van de patiënten toestemming gegeven.  Dat lijken redelijke cijfers, maar ondertussen zijn er door de Vereniging van Praktijkhoudende Huisartsen al dan niet terecht vanuit principes rechtszaken gevoerd tegen het LSP en zijn er huisartsen, ook binnen PoZoB, waarbij er door nog geen 20% van hun patiënten toestemming is gegeven. Daar komt bij dat huisartsen op de spoedposten amper de dossiers van de hun bezoekende patiënten via het LSP raadplegen. We hebben dus de technische mogelijkheid gecreëerd waardoor zorgverleners medische gegevens van andere zorgverleners kunnen raadplegen om patiënten beter te kunnen helpen en wat blijkt, een aantal van diezelfde zorgverleners doet niet de moeite om zoveel mogelijk patiënten om toestemming te vragen (waaronder mijn huisarts) en raadpleegt de gegevens ook niet ondanks het feit dat de toestemming is gegeven.

Dat is toch wonderlijk. Ik denk dat als je een willekeurige huisarts vraagt of hij alle relevante medische gegevens van een patiënt tot zijn beschikking zou willen hebben, dat er geen huisarts nee zou zeggen. Hetzelfde geldt voor de gemiddelde patiënt. Toch lukt het niet. Ik loop al te lang mee in de zorg om snel een moreel oordeel te vellen, maar het maakt me wel zo nieuwsgierig dat ik mijn licht eens ga opsteken bij wat mensen die er verstand van hebben. Wellicht kom ik er nog op terug.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Blog

Onze directeur Niels maakt je graag deelgenoot van zijn ervaringen met de zorg.

Uitgelicht

Nieuws, events, zorginnovaties, zorgprogramma’s en meer.

Contact

Heb je een vraag of verzoek voor informatie, publicaties of logo’s?